JULI 2004

13 juli Operatie ‘Saving Fabian’

Vandaag, dinsdag de 13e juli, zijn Rooz en Frits druk bezig met het verhuizen van kamp 01. Ons oude kamp was aan een grondige renovatie toe, mede vanwege het wegsmelten van sneeuw onder en rond de tenten. Maar nieuwbouw is nog beter. En laten er nu net drie plekjes vrijgekomen zijn in het ‘officiele’ kamp 01, zo’n honderd meter boven het onze. Dus zijn Rooz en Frits druk bezig met het inpakken van de twee tenten en alle persoonlijke spullen die er de afgelopen weken in zijn gestopt. Daarna zullen ze in een aantal ‘carries’ al het materiaal naar boven brengen en opnieuw kamp 01 inrichten. ‘Very good work’ aldus expeditieleider Roland. Minder plezierig waren de dagen ervoor. De planning van alle klimmers is aardig door de war gegooid door een accident op zondag. Zouden de vier Nederlanders nu immers niet in kamp 3 zijn?

Het is zondag de elfde, zeven uur in de morgen. Rooz, Frits, Bob en Menno zijn langzaam aan het ontwaken. Vandaag zullen zij naar kamp 2 gaan. Maar dan komt via de portofoon een hulpverzoek. Het startsein van operatie ‘Saving Fabian’. Een Franse klimmer is in nood. Hij is kamp 2 binnen gedragen. Meer dood dan levend. Dokter Deb, die samen met Paul, Jef en Gary in kamp 2 is, onderzoekt hem en constateert HAPE. Hij moet naar beneden, en wel meteen! De vier klimmers van onze expeditie laten hun plan om naar kamp drie te gaan varen en bereiden de evacuatie voor. Om negen uur klimmen Bob, Frits en Menno richting kamp 02 om halverwege te wachten, terwijl Paul en Jef de Fransman –Fabian heet hij- in een slaapzak stoppen en hem beginnen te laten zakken. Het duurt niet lang voor er een handig systeem is bedacht om hem gezekerd over de sneeuw te kunnen laten glijden. Rond elf uur komen Paul, Deb en Fabian aan bij de plek waar de Bob, Frits en Menno op hen wachten. Bob neemt het ‘laten zakken’ over van Jef, terwijl Menno de slachtofferverzorging op zich neemt. De hele weg houdt hij zijn hand vast en praat tegen hem. “Als hij nu dood zou gaan, houdt tenminste iemand zijn hand vast”. Frits zorgt voor een veilige situatie voor het team. Hij bekijkt de omgeving secuur en waarschuwt voor eventuele lawines die van boven komen. Ook neemt hij de rugzakken van Bob en Menno over. In een razend tempo dalen ze verder af. Steeds etappes van zestig meter, de lengte van het touw. Fabian kikt zichtbaar op van het verliezen van hoogte. Hij wurmt zich meerdere malen uit zijn slaapzak en begint geluiden te maken. Een goed teken!

Rond 13 uur komt het slachtoffer aan in kamp 01. Daar wordt hij opnieuw onderzocht. Hij is inmiddels ook licht onderkoeld door het gesleep door de sneeuw. Rooz heeft warme thee gemaakt, maar drinken doet hij niet. Daarom wrijft ze zijn voeten warm. Ook verwisseld ze zijn natte sokken voor droge warme donssloffen. Hij warmt daarna langzaam op. Deb geeft nog een extra injectie met DEX. Inmiddels is er ook een fles met zuurstof omhoog gedragen. Toch handig dat onze expeditie zuurstof paraat heeft in basiskamp, de expeditie waartoe Fabian behoort blijkt dat niet te hebben. Later zou ook de expeditie van Dave Pritt (Adventure Peaks) een fles zuurstof leveren.

Dan volgt er een overleg. De helling van kamp 01 naar beneden is niet erg veilig. De laatste dagen is er behoorlijk wat sneeuw gevallen en later op de dag zijn lawines geen vreemd verschijnsel. Het is nu 14 uur, eigenlijk te laat om nog af te dalen. Maar als Fabian hier blijft, gaat hij waarschijnlijk dood. Het besluit is snel genomen: we gaan door. Alles wordt in gereedheid gebracht voor de laatste etappe, en binnen een half uur is hij weer klaar voor vertrek. Nog sneller dan tot nu toe glijdt Fabian naar beneden. Schreeuwend en vechtend met zijn armen. Bij het ‘halfkamp’, boven aan het couloir, geven Bob en Menno hun taken over aan een klimmer van Fieldtouring, de expeditie waartoe Fabian behoort. Om half vijf in de middag wordt hij een tent ingedragen, die als klein ‘noodhospitaal’ onderaan de route op de gletsjer is neergezet. Vooral Paul en Jef verdienen veel lof. Zij zijn met Fabian helemaal vanuit kamp 02 naar basiskamp afgedaald. In de tent krijgt hij een infuus aangelegd en worden zijn ogen verzorgd. Ook al hebben zijn redders de hele dag geprobeerd zijn ogen te bedekken, de extreem felle zon heeft hem sneeuwblindheid gegeven. Nadat zijn kleren zijn verwisseld en er nog een dosis DEX is toegediend, wordt hij in een drukzak gelegd voor de nacht. De luchtdruk in deze zak kan worden verhoogd, wat een situatie op een lagere hoogte simuleert. De volgende morgen om negen uur wordt de Godwin Austin gletsjer gewekt door het geklapwiek van een helikopter. Nadat Fabian is ingeladen vertrekt de chopper –de piloot heeft zichtbaar moeite met het vliegen op deze hoogte- richting het hospitaal in Skardu. Volgens dokter Deb heeft hij grote kans om het zonder blijvend letsel te overleven.

Bob en Menno klimmen laat in de middag weer naar kamp 01 waar zij de nacht doorbrengen. De volgende morgen (maandag) vertrekken zij met Roos en Frits richting kamp 02. Iedereen is erg moe van de reddingsactie, de dag ervoor. Menno besluit rond 5850 meter om te keren: ‘Mijn benen voelen alsof ik een etappe uit de Tour du France heb gefietst’. Rooz , Frits en Bob stijgen langzaam verder naar kamp 02 om nog wat ‘groupsgear’ te brengen, terwijl Menno afdaalt naar basiskamp. Hij is net op tijd beneden om mee te kunnen feesten. Kok Abbas heeft uit alle basiskampen uit de omgeving zijn vrienden laten komen voor een ‘little party’. “Om het geluk te vieren”, zo zegt hij. “Omdat collega-klimmer Fabian het overleefd heeft”.

Fabian op weg naar het basiskamp	Fabian wordt opgeknapt in kamp 01	Fabian wordt opgeknapt in kamp 01
Overleg in kamp 01: Deb maakt duidelijk dat hij verder naar beneden moet...	Feest: vanwege de de goede afloop!	Met dank aan Frits en Rooz: ons nieuwe kamp 01.