JUNI 2004

21 Juni 2004 - Verslag trekking

We zijn inmiddels aangekomen in Paiju (3450 m), de laatste pleisterplaats voordat we de Baltorogletsjer zullen betreden. Om ons heen weelderige begroeiing, bloeiende rozenstruiken en heen heleboel tentjes van andere expedities, zij aan zij tegen de berghelling aangeplakt. We kijken uit over de woeste rivier, zien al een glimp van de imposante rotstorens waar we straks langs zullen trekken. Hier houden de dragers, en wij dus ook, een dag rust. Zij om chapati's te bakken voor de week die komen gaat, wij om te acclimatiseren.
Toen we op 18 juni na een opwindende en hobbelige jeeprit aankwamen in Askole, bleek daar een tekort aan dragers te zijn. Er is namelijk een groot aantal expedities onderweg naar de K2 - hoofdzakelijk Italianen die het 50-jarig jubileum van de eerste beklimming van die berg willen vieren - en dat heeft de prijs voor dragersdiensten vér boven het door de overheid vastgestelde bedrag gedreven. In plaats van 2.500 Roepies per drager, vragen ze nu 4.000 Roepies. Evengoed een bescheiden bedrag van zo'n 60 euro, maar aangezien we zo'n 200 dragers nodig hebben, een enorme extra kostenpost. Na lang onderhandelen door Roland, de Liaison Officer en onze kok Abbas, gaan de dragers akkoord met 3.000 Rp. We eten voor het eerst met zijn allen in de messtent, twee aan elkaar geknoopte bungalowtenten. Luxueus bovendien: met echte campingstoelen! Het eten is trouwens heerlijk

19 juni
Met een beperkte groep dragers, zo'n zestig man, vertrekken we alvast richting Basiskamp. Iedereen krijgt een 'persoonlijke' drager, aan wie je je tas met persoonlijke spullen vertrouwt. De andere dragers vervoeren de eettent, de kooktent, de keukenspullen en het eten voor de komende twee weken. Vanwege de onderhandelingen vertrekken we pas om een uur of half 11, en het is dan ook akelig warm - tegen de veertig graden. Veel drinken dus! We hebben ons water gefilterd met de Katadyn Pocketfilter, en op smaak gebracht met CarePlus O.R.S Zoutoplossing. Na tien minuten lopen gutst het zweet al over onze rug en langs benen. Toch kiest Rooz er niet voor om een korte broek aan te trekken, ze heeft nu al teveel bekijks van de dragers.
Het pad loopt langs de rivier de ... meestal door de rivierbedding, soms ook over de hogergelegen oever. Het landschap is stoffig en dor, met hier en daar groene plekken met bomen en struiken. Af en toe een beekje dat in tollende vaart naar de Baltoro rivier stroomt. Na een kleine vier uur komen we aan in Korophon. 'Phon' (uitgesproken als 'pom') betekent rotsblok, naar het grote blok dat op deze begroeide vlakte ligt. Ik leer het woord van een van de cookboys, die me de hele volgende dag lachend met Pom aanspreekt! Tussen de wilgenbomen zetten we de tenten op. De dragers maken provisorisch hutjes van grote zeilen en dekens. Weer filteren we water uit de beek. Er zit zoveel zand en slib in, dat we het filter iedere vijf liter moeten schoonspoelen. Wel lekker om ook even te wassen. Bob voelt zich weer helemaal tiptop. Na een consult bij dokter Deb heeft hij toch maar een pil genomen en die werkt.

20 juni Korophon - Bardumal
' 7 uur ontbijt, maar van tevoren inpakken' - in de praktijk betekent dat: 6 uur op, om half zeven de tent en je persoonlijke tas aan je reeds wachtende drager geven, ontbijten, en om 7 uur op pad! Het heeft een beetje geregend vannacht, en de temperatuur is aangenaam. Weer volgen we het pad langs de rivier. Dan moeten we zijrivier oversteken. Dat kan via een omweg over een brug, maar ook via een zeer gammel uitziend kabelbaantje: een houten bakje waar je doorheen kunt kijken aan een staalkabel die betere tijden gezien heeft. En dat over een rivier die zo wild is, dat je een val uit het bakje niet zult kunnen navertellen. Rooz: 'De moed zinkt me in de schoenen. Een deel van het team staat echter al aan de overkant enthousiast aan de touwen te trekken - iedereen en alles moet via deze touwbrug naar de overkant. Terwijl ik in het bakje klauter, maak ik mezelf wijs dat ook de zware jongens uit het team veilig aan de overkant zijn gekomen, dat de kabel niet zal breken als juist ik er aan hang. de rit over het water voelt als de achtbaan - opwindend en gelukkig helemaal niet eng.'
Oneindig lang slingert het pad voort. We passeren een desolate legerpost, niet meer dan een hutje met een armzalig 'tuintje' waarin witte stenen het woord ' wellcome' spellen. Je zal hier je diensttijd maar moeten doorbrengen! Tegen de middag arriveren we in Bardumal. Een vlak stuk rivierbedding, een hutje met de 'campingmanager' en paar kraantjes waar lichtgrijs water uitkomt. Het is even wachten op de kooktent, dus we smullen van de koekjes die Abbas ons voorzet. Als we eenmaal kunnen aanschuiven, worden we getrakteerd op verse frieten! De tube mayonaise komt uit de tas, en ook de Amerikaanse teamleden maken kennis met 'patatje met'. Drie uur later zitten we aan de pasta met champignonsaus - honger lijden kan hier niet! Het waait en regent de hele nacht stevig. In het licht van je hoofdlamp zie je de stofdeeltjes glinsteren, en alles raakt bedekt met een fijn laagje poeder. Straks op de gletsjer zijn we daar hopelijk vanaf.

21 juni Bardumal - Paiju
We hebben geleerd van gisteren, en staan allemaal om een uur of vijf al naast de tent. Ontbijtje met hardgekookte eieren, muesli en een paar koppen koffie, en op pad. Rooz is een beetje brak, omdat ze de pasta niet binnen heeft kunnen houden. Gelukkig is het pad naar Paiju gemakkelijk en de temperatuur op het koude af. Ook halen we een paar keer (bijna) natte voeten, omdat het pad letterlijk door de rivier loopt. Alleen als de golfslag meewerkt, kun je de stapstenen zien. En als je te laat springt, heb je een natte poot. Paiju is een vervreemdende plek: aan het einde van de aarde, maar voorzien van wc's, douches en een rij porseleinen wasbakken! Het kan net zo goed een overvolle Franse camping zijn, ware het niet dat het uitzicht overweldigend is. Als je bedenkt dat hier ieder seizoen vele tientallen klimmers en trekkers en honderden dragers overnachten, is het een slimme zet geweest om al dat sanitair aan te leggen.

De middag flexen we. Rooz voelt zich beter en leest een boek van Salman Rushdie (gelukkig niet de Duivelsverzen, want dat was een probleem geweest in dit Moslimland). Frits rust lekker uit in zijn tentje, Bob en Menno doen joga oefeningen aan de oever van de rivier. Morgen nog een rustdag, daarna gaan we Baltorogletsjer op. Hopelijk komen alle dragers morgen hier aan met de rest van de bagage. Inshallah.