|
|
Deze week stond vooral in het teken van 'gezond blijven'. Na de
maandenlange fysieke voorbereiding zou het zonde zijn als we zo vlak voor
de start uitgeput raken door een ziekte of een virus. Het verschil tussen
Nederland en Pakistan is groot. We moeten onze lichamen dus de tijd geven
te wennen. Qua temperatuur, maar ook qua eten. Heel gedisciplineerd omgaan
met bijvoorbeeld drinkwater dus. Alleen water in flessen kopen, en er GOED
op letten dat DE PLASTIC CAPSULE nog OM DE DOP ZIT. (dicht zitten.) Ook
met voedsel KAN het geen kwaad een beetje kieskeurig te zijn. ALLEEN ETEN
DAT GOED VERHIT IS, VOORAL GEEN GESCHILD FRUIT OF SLA, EN AL HELEMAAL GEEN
IJSBLOKJES. De warmte - VEERTIG GRADEN CELSIUS IN DE SCHADUW - put je uit.
Daarom hebben we heel relaxed gedaan. We zijn langzaam van start gegaan,
hebben geprobeerd voldoende te slapen en hebben veel 'rustmomenten'
ingelast.
Na een hartverwarmend afscheid op Schiphol op vrijdag 11 juni, waarbij
veel familie en vrienden ons kadootjes toestopten -waaronder
gelukskettinkjes met een stukje bergkristal (o.a. tegen de diarree),
Millet gelukspoppetjes, een hangertje met een gelukscent die we zelf
waarde mogen geven, (handgeschilderde zijden sjaaltjes) en een kruidkoek
om ons nog even extra sterk te maken- verliep de reis uitermate
voorspoedig. In het vliegtuig zijn we alvast begonnen met het eigen maken
van de taal Urdu. WE VINDEN HET NAMELIJK WEL ZO LEUK OM straks EEN BEETJE
met de lokale bevolking -bijvoorbeeld de dragers- te kunnen communiceren.
We kunnen inmiddels allemaal tot drie tellen (ek, do, tin) en ook groeten
(Assalam alaikum) en bedanken (Shukriya). Menno had desondanks, op de
eerste dag toch nog een leuke miscommunicatie over de prijs van een flesje
mangosap. Het heen en weer schudden van het hoofd vatte hij op als een
'nee', terwijl ze in Pakistan daarmee 'okay' bedoelen. heel komisch om te
zien.
12 juni
De cargo uit Nederland is gearriveerd. DE 275 KILO IS ONGESCHONDEN
AANGEKOMEN, AL ZIJN EEN paar VAN DE tonnen, die we een week voor vertrek
op Schiphol hadden WEGgebracht, opengemaakt. We checken ze en gelukkig: er
ontbreekt niets!
Een uitnodiging van een kolonel van de Britse defensie (HIJ IS DE
MILITAIRE ATTACHE VAN DE BRITSE AMBASSADE) in Islamabad, om 's avonds
aanwezig te zijn op een feestje bij hem thuis sloegen we natuurlijk niet
af. Zo kwam het dat we die avond tussen hoge heren en dames (EXPATS) in
de tuin van een prachtig pand (KOLONIALE VILLA) in de ambassadewijk
vertoefden, lurkend aan wijntjes en gin-tonic, met voor ons op tafel een
geweldige currymaaltijd. Nog even geen angst voor maagproblemen of
diarRee, dit eten was van grote klasse. En ZONDER TWIJFEL hygiënisch
bereid. We genieten nog even met volle teugen van lekker eten en drinken.
Nu kan het nog.
Gegevens Rawalpindi:
5701 km van Amsterdam
hoogte: 508 meter
gps coordinaten: N 33.59 532 E 73.05 507
13 juni
Straks zullen we met een internationale groep de berg proberen te
beklimmen. De afgelopen dagen arriveerde de rest van het team en maakten
we kennis met elkaar.
Frits kent de meeste leden al van eerdere expedities. Het team bestaat
naast ons uit Britten, Nieuw-Zeelanders, Australiers en Amerikanen. Paul,
Gary, Pippa, Deb, Mick, Nick, Jeff, Simon, John, Roland. In totaal zijn we
met zijn veertienen.
14 juni
Frits en Rooz zijn vanochtend de stad in geweest om een grote auto-accu te
kopen waarmee we de energie van de zonnepanelen kunnen opslaan en van
daaruit te verdelen naar onze apparatuur. Ook hebben ze lampen gekocht om
te gebruiken in de eettent. Menno en Bob komen net uit Islamabad waar zij
probeerden nog een extra batterij te kopen voor die ene speciale Sony
videocamera. Na twee uur tevergeefs zoeken en rondvragen hebben we onze
tocht opgegeven. Het is heerlijk om op de hotel kamer te komen waar het
koel en rustig is, in tegenstelling tot de chaos buiten waar de
thermometer op 40 graden staat en auto's en bussen onophoudelijk toeteren.
We verblijven in Rawalpindi, een stad die tegen Islamabad aan ligt. Het is
even wennen. Zoveel mannen op straat met een geweer. Zelfs de oppasser bij
een kinderspeelplaats draagt een groot formaat moordwapen om zijn nek. Wat
verder opvalt is dat iedereen ontzettend aardig en vriendelijk is. En
niemand zal je belazeren. JE betaalt in het algemeen gewoon de prijs die
locals ook betalen.
HOEWEL ER MEER BUITENLANDERS OP STRAAT LOPEN, TREKKEN WE AARDIG WAT
BEKIJKS. EN BUITENLANDSE VROUWEN IS HELEMAAL EEN VREEMDE DIERSOORT.
AANPASSEN DUS! ROOZ HEEFT EEN KNALORANJE ' SHALWAR KAMEEZ' GEKOCHT, LANGE
BROEK MET TUNIEK EN GROTE SJAAL, EN IS DE HELE DAG AAN HET STOEIEN OM DE
SJAAL OP EEN NAAR LOKALE MAATSTAVEN 'BESCHAAFDE' MANIER TE DRAPEREN. DE
DRACHT IS GELUKKIG WEL KOEL.
15 juni
Abbas, de Pakistaanse kok voor tijdens de trekking en in het basiskamp
heeft met zijn team, de laatste dagen behoorlijk wat eten ingekocht. Meel
voor de 'chapati's' (ongerezen brood), rijst, kruiden, koekjes en
dergelijke. Ook is er een ONWAARSCHIJNLIJK aantal rollen wc-papier
ingeladen. Dat belooft niet veel goeds.
In totaal gaan er 180 'LASTEN' mee. Het is verdeeld in tonnen OF DUFFELS
met een gewicht van maximaal 25 kilo per stuk. Het keukenteam weegt de
tonnen met een unster (DAT WOORD SCHIJNT NIEMAND TE KENNEN IN
NEDERLAND!!!) . Vanavond vertrekt de truck met alle bagage richting
Skardu, VOOR EEN REIS DIE EEN ETMAAL GAAT DUREN.
Wij zijn blij dat we zelf per vliegtuig KUNNEN reizen. De laatste weken
zijn op de weg naar Skardu regelmatig ongeregeldheden geweest. (Kijk voor
meer informatie op www.k2climb.net )
Maar dat je met vliegen ook niet verzekerd bent van een spoedige reis
ondervonden we vanmorgen. Om half zes opgestaan, omDAT WE OM 8 uur zouden
opstijgen. Maar op het allerlaatste moment -we zaten al helemaal klaar
voor de start in het toestel- kreeg de piloot te horen dat het te hard
waaide in Skardu om er veilig te kunnen landen. Allemaal uit het vliegtuig
dus en terug naar het hotel. Morgen een tweede kans.
16 juni
Hetzelfde ritueel. Half zes op, naar het vliegveld en hopen dat het
vliegtuig vertrekt. Of belangrijker: dat het kan landen in Skardu.
Allemaal willen we graag weg uit de stad. Verder naar ons doel. Op naar de
bergen! We hebben geluk. De weersvoorspelling geeft redelijk weer aan. Met
een spectaculaire luchtreis van 45 minuten worden we de Baltistan
ingevlogen. We gaan dicht langs de Nanga Parbat een ijsreus van meer dan
8000 meter.
We landen veilig in Skardu, een stadje op 2200 meter hoogte, aan de rand
van de Karakoram. Een stap dichterbij! We slapen in het K2 hotel, een
'beroemde' plek waar alle grote expedities naar o.a. de Broad Peak en K2
overnachten. SKARDU HEEFT MAAR 15.000 INWONERS EN EEN STRAAT MET
WINKELTJES, MAAR TOCH KUNNEN WE HIER de laatste dingetjes REGELEN EN
KOPEN. Het verschil met RAWALPINDI (de stad) is groot. Vrouwen zie je
hier niet meer op straat. De drie vrouwen van het expeditieteam hebben
ZICH NU HELEMAAL IN HUN KLEURIGE SJAALS GEHULD, MAAR VALLEN NOG STEEDS OP.
MAAR DAT KAN OOK ZIJN OMDAT ZE MET JEFF MEELOPEN, DIE MEER DAN TWEE METER
LANG IS. (om niet zo op te vallen, prachtige gewaden gekocht en dragen
hoofddoeken.) Ook Frits, Bob en Menno passen zich aan. Ze HEBBEN EEN
karakteristieke Pakistaanse hoedje GEKOCHT, EN ZIJN NAUWELIJKS TE
ONDERSCHEIDEN VAN DE LOCALS. De temperatuur is aangenamer dan in
Islamabad, omdat we nu al op 2200 meter zijn.
In de middag arriveert ook de truck. Die hebben geraced! Binnen 21 uur
deze route afleggen met een vrachtwagen getuigt van goede stuurmanskunsten
en grote kennis van de route. De Karakoram Highway staat immers niet
bekend om zijn goede staat of veiligheid. Al het materiaal is nu weer
compleet.
We maken vanmiddag ook kennis met de Vicky, de Liaison Officer. (je zegt
L.O.) Alle expedities moeten zo'n verbindingsofficier van het leger
meenemen. Hij let er onder andere op dat we ons netjes aan de regels
houden. Dat we niet stiekem een andere berg gaan beklimmen en dat er niet
meer klimmers meegaan dan op de KLIMVERGUNNINNG (permit) staan. Hij let er
bijvoorbeeld ook op of we een satellietverbinding meenemen zonder daarvoor
een vergunning te hebben. De Regional Bgan, waarmee we dit bericht
versturen, moeten we dus nog even geheimhouden. J
Gegevens Skardu:
5745 km van Amsterdam
hoogte 2244 meter
gps coordinaten: N 35. 29 593 E 75.64 768
17 juni
Een rustdag in Skardu wordt gebruikt om de dragers te regelen die al onze
uitrusting en het voedsel van Askole naar het basiskamp brengen. Roland is
naar een dorpje geweest en heeft daar zo'n 150 mannen bereid gevonden ons
te helpen. We zullen ze morgen ontmoeten in Askole.
Om uitdroging te voorkomen voegen we, op aanraden van onze
gezondheidsadviseur Tropenzorg, af en toe Care Plus O.R.S. toe aan ons
drinkwater. Dat is een poedervormige zoutoplossing, dat helpt bij
vochtherstel in het lichaam. HET SMAAKT LEKKER NAAR CITROEN, EN DRINKT
LEKKER WEG.
18 juni
Na een bloedstollende reis per jeep van 150 kilometer door woest bergland,
zijn we aan het einde van de middag aangekomen in Askole. De weg (het leek
meer op een karrespoor) is in een uitermate slechte conditie. Zanderig,
stoffig en vol met kuilen. Meer dan zes uur bonsten we door de wagen. Wat
een ervaring! Halverwege was er nog een opstopping. Een kleine
aardverschuiving blokkeerde de weg. Na drie uur HAKKEN EN GRAVEN was de
weg weer vrijgemaakt en konden we onze reis vervolgen. Nu nog slechts
rijdend over een weggetje zo breed als de jeep zelf. En dan links een
afgrond VAN HONDERD METER met een kolkende rivier.
Om 17.00 uur hebben we de tenten opgezet op een stoffige vlakte, omringd
door de uitlopers van het hooggebergte. Bob heeft vandaag EEN BEETJE last
van diarree. Ondanks alle zorgvuldigheid HEEFT HIJ waarschijnlijk toch
iets gegeten dat niet helemaal okay was. Menno was de afgelopen dagen
verkouden (verstopte neus en keelpijn), maar vandaag ging het een stuk
beter.
Morgen hebben we waarschijnlijk een rustdag. De planning is om zondag met
de trekking te beginnen. We zijn klaar voor het echte werk!
|
|
