|
|
Na een hart verwarmend afscheid op Schiphol afgelopen vrijdag, waarbij veel familie en vrienden ons toestopten met kadootjes -waaronder gelukskettinkjes met een bergkristal (o.a. tegen de diaree), Millet gelukspoppetjes, een hangertje met een gelukscent die we zelf waarde mogen geven en een gelukskoek om ons nog even extra sterk te maken- verliep de reis uitermate voorspoedig. In het vliegtuig alvast begonnen met het eigen maken van de taal Urdu. Om straks met de lokale bevolking -bijvoorbeeld de dragers- een beetje te kunnen communiceren. Menno had desondanks de eerste dag toch nog een leuke miscommunicatie over de prijs van een flesje mangosap. Het heen en weer schudden van het hoofd werd bij hem opgevat als een ‘nee’ terwijl deze man een ‘okay’ bedoelde… heel komische om te zien.
We gaan straks met een Internationale groep de berg proberen te beklimmen. De afgelopen dagen arriveerden de rest van het team en maakten we kennis.
Frits kent de meeste leden al van eerdere expedities. Het team bestaat naast ons uit Britten, Nieuw-Zeelanders, Australiers en Amerikanen. In totaal veertien.
Een uitnodiging van een kolonel van de Britse defensie, gelegerd in Islamabad, om ’s avonds aanwezig te zijn bij een feestje sloegen we natuurlijk niet af. Zo kwam het dat we die avond tussen hoge heren en dames in de tuin van een prachtig pand in de ambassadewijk vertoefden, lurkend aan wijntjes en met voor ons op tafel een geweldige maaltijd. Geen angst voor diaree, dit eten was van grote klasse. We genieten nog even met volle teugen van lekker eten en drinken, nu het nog kan.
Frits en Rooz zijn vanochtend de stad in geweest om een grote accu te kopen om de energie van de zonnepanelen op te slaan en van daaruit te verdelen naar onze apparatuur. Ook zijn er lampen gekocht om te gebruiken in de eettent.
Menno en Bob komen net uit Islamabad waar zij probeerden nog een extra batterij te kopen voor de video camera. Na twee uur zoeken en rondvragen hebben we onze tocht opgegeven. Het is heerlijk om op de hotel kamer te komen waar het koel en rustig is, in tegenstelling tot de chaos buiten waar de thermometer op 40 graden staat en auto’s en bussen onophoudelijk toeteren.
Abas, de kok voor tijdens de trekking en in het basiskamp heeft de laatste dagen behoorlijk wat eten ingekocht. Het is verdeeld in tonnen met een gewicht van maximaal 25 kilo per stuk. Er staan nu al een stuk of 25 tonnen op de binnenplaats van ons hotel hier in Rawalpindi (ligt tegen Islamabad aan). Onze bagage vertrekt morgenochtend vroeg met een truck richting Skardu. Wij reizen zelf per vliegtuig. Om 7:30 gaan we richting het vliegveld om te horen of het vliegtuig de lucht in gaat. Dat is afhankelijk van het weer in Skardu. We zijn blij dat we niet over land gaan omdat de laatste weken op de weg naar Skardu ongeregeldheden zijn geweest. Straks gaan we nog even de zonnecellen en satellietverbinding testen, daarna eten en vroeg naar bed.
|
|
